RDK

Gam dökülür gözlerden, boğulur gamzeler

Sözler soyunur hüznü, kederler elde kalır

Sislerin ötesinden gönle vurur bir ayaz,

Üşür kaldırımlarda unutulmuş titrek gölgeler

Nadan olur ömrüne süzülen kış güneşleri

Aynaların cellâdı yüzünde ki tebessümlerdir

Çıkın arası bir korkuya bulanır gök rengin

Debdebelerin hengâmesindeyken bitersin  

Kılıçların keskinliğinde saklıdır sonsuz merhamet

Nedamet yastık altı mektuplarında unutulmuştur

Kılıfsız hayallerin sadeliğindedir gelmez saadet

Husumet cephelerin siperlerinde kaybolmuştur

Sedef bir rüyanın eşsiz sahnesindeyken uyanırsın

Çirkin kahkahaların eşliğinde ırzına geçilir düşlerin

Mahrem yanlarını fahişe meydanlarda bulursun

Kalemi kırılır düşlerin, sözüne ihanet eder sözlerin

Mazinin günahını atinin gözyaşlarıyla yıkarsın

Nedenlerin ve niçinlerin deryasında boğulur ömrün

Artık hibe edilmiş bir paçavradır sende zaman

Bugünlerini dünlerin paslanmış silahıyla vurursun

İşte senaryosuz bir filmin son sahnesindesin

Ölüm senin ensende sen hiçliğin dizindesin

Ey her şeyi kendi ve kendinin sanan insan

O yaldızlı düşlerin nerde, sen nerdesin

Ertuğrul Demir     /    13.03.2009 / Bursa

Her şey kendi cesaretimin kavgasıyla başladı

Ve öfkemin girdabında yokluğu buldu hüznüm,

Silindi yazı, mühürlendi tüm eski defterler.

Kitaplarımın önsözü yenik cümlelerle doldu,  

Düşlerimin dönemecinde savruldu ömrüm.

Gölge düştü tenime, bedenim ruhunu kaybetti

Nedametin sofrasından doymadan kalktı fikrim

Fecir vaktinden çok önce söktü şafak,

Perdesiz kaldı günahların buğulu camları

Matem girdi kente, sokaklar yürüyüşümü terk etti

Unuttu unutmaması gerekenler soluk çehremi

Paslı mermilerin gürültüsünde savruldu cengim

Yıkıldı ümitlerim mertliğin katili şekilsiz demirlerle

Baharın toprak kokusunu alamadan daha,

 Zemheri ayazların serabıyla buz tuttu ellerim

Ayaklarım çakıl taşlarının merhametine sığındı

İhanetin kelepçeleriyle tutsak edildi rengim

Ezgilerim notalarını şaşırdı, bozuldu ritmim

Ve tik taklarım kısıldı, zamana dur dedi saatlerim

Tüm bu duyguların karamsarlığında bir an,

Dünlerin batağına saplanan ruhumu ateşe verdim

İsa’sız çarmıhlara gerdim alevlere direnen gönlümü

Yitirdim en deli yanlarımı bir şehir hülyasında

Bitti dedirttim kendime ve yendim kendimi kendimle

Ertuğrul Demir

11.02.2009 / Bursa